هرچه مىبيند كمال تصور مىكند و در ديگران هرچه ببيند نقص مىانگارد - بدون اينكه به معناى نقص و كمال واقعى آگاه شود . عوارضى كه اين مرض نفسانى در وجود آدمى مىگذارد ، و صاحبش را مبتلا به رذايل پست و زشت مىكند ، عبارتند از : غرور - ستم به ديگران و تجاوز بحقوق آنان و كينه و حسد و سرپيچى از مقررات و قوانين جامعه ، و فرار از نصيحت ديگران و اعراض از هدايت و ارشاد مىباشد . امام ( ع ) متكبر را چنين تعريف مىكند : ( 1 ) متكبر كسى است كه چون در نفس خود ذلت و خوارى احساس مىكند ، لذا مىكوشد تا در سايه تكبر اين نقص زشت را در ذات خود بپوشاند « 1 » باز هم مىفرمايد : ( 2 ) شخص متكبر نبايد از زبان مردم گفتار خوب و محبت‌آميز

--> ( 1 ) نقل از كافى باب ( كبر )